Kots, spuug, overgeef, bah!

Kots

Kots, spuug, overgeef, bah!

Fijne titel dit keer; kots, spuug, overgeef… We hebben er allemaal mee te maken in ons moederlijke leven. En dan bedoel ik heus niet mijn eigen kots. Ik bedoel dat van mijn kinderen. Waar mijn zoon een fabrieksfoutje heeft in het uitslapen, heeft hij wel het anti-kots-gen geërfd. Blij toe. De keren dat hij gekotst heeft, kan ik op één hand, nou zelfs wel op drie vingers, tellen. Toch een mooie prestatie. Want als ik ergens een hekel aan heb, is het kots, spuug, overgeef. Bah, wat is dat toch vies.

Natuurgeweld tussen de kralenplanken
In mijn klas gebeurt het helaas ook wel eens dat een kind roept: “juf, ik moet kotsen” en huppakee, daar is de hele lading al. Warm en klonterig op de vloer als ik geluk heb. Meestal beland het tussen de kralenplanken of op een ander kind. Zelf ben ik altijd wel zo alert dat ik net een paar meter opzij spring voordat het natuurgeweld uitbarst. Met de tranen in mijn ogen, een handdoek voor mijn mond gebonden begin ik dan aan de grote opruimklus. Van een oud-collega heb ik de geweldige truc geleerd om er meteen een grote emmer zand overheen te gooien. Weg stank! En de kots trekt in het zand, waarna je het zo kunt opvegen en in de prullenbak kunt gooien. Je krijgt er zo je handigheidjes in.

“Lukt het schat, moet ik helpen?”
Nee, dan mijn dochter. Die heeft ook een fabrieksfoutje, maar dan op het kots gebied. Ik weet serieus niet meer hoe vaak zij al gekotst heeft, maar jeetje, wat kan die meid kotsen zeg. En waarom is dat altijd midden in de nacht, over het hele bed en pyjamaatje heen. Daar sta je dan om 3:30 uur met je duffe hoofd een kind te douchen en ondertussen zes wassen te draaien. En vanuit mijn heerlijke warme bed hoor ik nog roepen: “Lukt het schat, moet ik helpen?” Nee joh, draai jij je nog maar even lekker om…. GRRRR. Voordat hij eruit is om te helpen, heb ik alles al geregeld. Laat maar!

Top team
Een paar weken geleden had ik hier een hele andere ervaring in. Samen met mijn beste vriendin was ik aan het kokkerellen. Man was naar een beurs. Zoon at bij een vriendje. Dus we waren met drie meiden. Dochter was wat hangerig en had al geklaagd over buikpijn. Opeens horen mijn vriendin en ik monsterlijke geluiden uit de kamer komen. Wat is dit? Blijkt ze toch een buitenaards wezen te zijn? Mijn vriendin en ik kijken elkaar aan en roepen tegelijkertijd: Kots! En zonder enkel overleg gebeurt er iets wonderlijks. Bij gebrek aan zand, pak ik een stapel hydrofieldoeken, mijn vriendin heeft mijn dochter al uitgekleed. We wachten nog even op de laatste golf en mijn vriendin neemt mijn dochter mee naar de douche. Ondertussen zorg ik dat; de hydrofieldoeken de kots opnemen, dat ze uitgespoeld de was in gaan en dat de vloer gedweild is. Ondertussen is dochter weer schoon beneden en zijn we klaar. Ja echt: klaar! Zo snel en dat alles zonder iets te zeggen. We kijken elkaar lachend aan. Wat een goed team zijn we toch! Het is dat we niet op vrouwen vallen… “Nou, zullen we dan maar aan tafel? Eet smakelijk!”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *